ابیانه کجاست؟ جاذبه های فرهنگی و گردشگری ابیانه

ابیانه کجاست؟ جاذبه های فرهنگی و گردشگری ابیانه

ابیانه کجاست؟ جاذبه های فرهنگی و گردشگری ابیانه

ابیانه کجاست؟ جاذبه های فرهنگی و گردشگری ابیانه برای کسب اطلاعات بیشتر با طومار همراه باشید.

ابیانه کجاست؟ جاذبه های فرهنگی و گردشگری ابیانه

ابیانه شهر فرشته ها

در ۳۵ کیلومتری شمال غربی شهرستان نطنز در اصفهان در دامنه کوه کرکس این شهر واقع شده است. به دلیل معماری بومی و بناهای بسیار متنوع آن در زمره روستا های مشهور ایران قرار گرفته است. در زبان محلی به ابیانه ویونا میگویند و به اهالی این روستا ویونج گفته می شود.

لباس

مردمان ابیانه با گویش پهلوی سخن می‌گویند. پوشش سنتی مردهای ابیانه شلوار گشاد و سیاه رنگ لباس زن‌ها دامن‌های پرچین مشکی با یک پیراهن بلند گلدار و رنگارنگ با چارقدهای سفیدرنگی با گلهای قرمز است.به دلیل لباس های رنگارنگ و پرنشاط زن های ابیانه از این روستا به شهر فرشته ها هم یاد می شود.

در اطراف روستاها مزارع و باغات فراوانی وجود دارد که با قنات آبیاری می‌شوند. مردمان ابیانه به کشاورزی، دامداری و قالیبافی مشغول هستند.و محصولاتشان گندم، جو، سیب زمینی و انواع میوه مانند سیب، آلو، گلابی، زردآلو، بادام و گردو است.

لباس ابیانه

معماری

ابیانه مانند ماسوله یک روستای پلکانی است.به این صورت که پشت بام خانه پایینی حیاط خانه بالایی است.به ابیانه روستای سرخ رنگ هم می‌گویند چرا که خاک آن به خاطر وجود معدنی در نزدیکی روستا قرمز رنگ است.اصلی ترین جاذبه ابیانه معماری خانه های آن است.ایوان بعضی از خانه ها مشرف به کوچه های آن است که بر جذابیت آن می‌افزاید. خانه ها به گونه ای بنا شده‌اند که جلوی شتاب وزش باد را بگیرند. یکی دیگر از جاذبه های ابیانه که قدیمی‌ترین بنای آن به شمار می‌رود آتشکده آن است. این آتشکده نمونه‌ای از معابد زرتشتی است.

این روستای سه قلعه به نام‌های پال همونه تخت هامان و قلعه پاله دارد.

معماری ابیانه

مسجد

ابیانه دارای یازده مسجد می باشد که مهمترین آن مسجد جامع است که منبر چوبی دارد. مسجد میان‌ روستا دو شبستان دارد که شبستان قدیمی‌تر دارای دریست که به کوچه اصلی باز می‌شود. کف شبستان قدیمی با چوب پوشیده شده و در دیوار چوبی شبستان محرابی چوبی و قدیمی وجود دارد که یکی از آثار باارزش ابیانه متعلق به سال ۴۷۷ هجری قمری است. بر روی این محراب نقوش گل‌وبوته کنده‌کاری شده و سوره یس با خطوط برجسته کوفی رویش حکاکی شده است. منبر چوبی مسجد نیز متعلق به دوره سلجوقی و سال ۴۶۶ می‌باشد. نقوش گل‌وبوته هشت‌پر و کتیبه‌هایی به خط کوفی روی این منبر وجود دارد. در مسجد نیز دارای نقوش منبت‌کاری است. شبستان جدید مسجد سالنی بزرگ با نورگیری در سقف است که دارای ستون‌هایی با سرستون‌های کنده‌کاری شده است. سقف سالن بصورت تخته‌پوش از چوب گردو و نقوش منظم هندسی قاب‌بندی شده است.

مسجد ابیانه

چشمه‌های زیبا

روستای ابیانه دارای چشمه‌ها و قنات‌های متعددی در اطرافش است که بخاطر موقعیت جغرافیایی خاص این آبادی در دامنه کوهستان کرکس می‌باشد. چشمه دوآبی و چشمه رئیسون در غرب روستا تامین کننده بخش اصلی آب ابیانه هستند. مردم اعتقاد دارند آب چشمه رئیسون از پای درختچه زرشک بیرون ما‌آید و خوردن آن باعث طول عمر می‌شود. قنات تاردر نیز در شمال آبادی معروف‌ترین قنات ابیانه است.

چشمه ابیانه

غذاهای محلی

غذاهای مردم ابیانه به سایر مناطق کویری ایران شباهت دارند. غذای محلی روستا گِپا نام دارد که نوعی قرمه با گوشت گوسفند قربانی است. کاروانی غذای دیگر ابیانه است که شبیه به کله‌جوش می‌باشد و از کشک ساییده شده با نعناع و پیازداغ تهیه می‌شود. جوبن غذایی لذیذ است که با جوی ترش درست می‌شود و آردینه را نیز با سبزی‌های محلی و دوغ تهیه می‌کنند. از سایر غذاهای محلی روستای ابیانه می‌توان به حلیم جو، برستوک، حلیم برگ مو، آش سیرابی، دلمه برگ مو، قلیه، آش کشک، حلوای دوشاب، پلوی جو، پوره سیب‌زمینی، کابجوش، کاچی، اوماچ، اشکنه و قل‌قله دوشاب اشاره کرد.

نویسنده: مستانه کیا

  • ۱۵ مرداد ۱۳۹۸
مطالب مشابه
۰ دیدگاه
دیدگاه ها
×