با فرزندی که از مدرسه می ترسد چگونه رفتار کنیم؟

با فرزندی که از مدرسه می ترسد چگونه رفتار کنیم؟

با فرزندی که از مدرسه می ترسد چگونه رفتار کنیم؟

با فرزندی که از مدرسه می ترسد چگونه رفتار کنیم؟

با فرزندی که از مدرسه می ترسد چگونه رفتار کنیم؟

فرزند من از مدرسه می ترسد با او چه رفتاری داشته باشیم که ترس او كم شود؟ 

یکی از مواردی که بچه ها تنبیه می شوند و عواقب منفی زیادی دارد، به زور فرستادن بچه ها به مدرسه می باشد که معمولا متخصصان مشکل اساسی کودک را ترس نمی دانند، بلکه نوعی اضطراب می دانند که به خاطر جدایی از خانواده پیش می آید که این ترس گاهی مواقع با استفراغ - تهوع - بی اشتهایی - سر درد - دل درد - بی حالی و... دیده می شود.

بیشتر این مسأله هنگام صبح که کودک می خواهد به مدرسه برود دیده می شود، زیرا مشاهده گردیده که این نوع مشکل هنگام تابستان خیلی کمتر است، و همچنین این مشکل در دختران به خصوص در سن ۵ تا ۸ سالگی و بعدها در ۱۱ سالگی بیشتر دیده می شود. کودکانی که مادران مستبد و بیش از حد حساس دارند بیشتر دچار این گونه مشکلات می شوند باید مادران توجه کنند اگر وابستگی فرزند بیش از حد باشد و همچنین کودک بهره هوش خوبی هم داشته باشد، این امر تشدید می گردد.

مدارسی که به آزار و اذیت، سر به سر گذاشتن، ترس از شب امتحانات، تنبیه و دوستان بد وجود دارد، این ترس بیشتر است و در بعضی از موارد مشاهده گردیده که کودک می خواهد مورد توجه والدین خود قرار گیرد، حقوق خود را از این طریق بگیرد و بعضی مواقع هم احتمال ارثی بودن در این مشکل نقش دارد و هیچ موقع نباید کودکان را با فشار و اصرار زیاد وادار به مدرسه رفتن نمود. زيرا اضطراب و ترس آنها زیاد می گردد و مشکل را دو چندان می کند وعقیده بر این است که تغییر مدرسه هم غالبا تاثیر ندارد و شاید هم معلم خصوصی هم دردی را دوا نکند و دارو هم اثری ندارد، فقط می توان با توجیه و آموزش و روابط خوب با مدرسه، کودک را نسبت به مدرسه خوشبین کرد و انگیزه اش را تقویت نموده و محرک ترس را با عوامل نشاط آور قوام نمود.

 با کودکی که در هنگام رفتن به مدرسه گریه می کند چگونه برخوردی داشته باشیم؟ 

در نظر داشته باشید شاید در دوران زندگی هیچ لحظه ای سخت تر از زمانی نیست که کودک باید از مادرش جدا شود. مخصوصا اگر اولین تجربه او باشد. غمگین و ناراحتی او زیادتر خواهد بود که اگر درست برخورد نشود ممکن است او را در هم بشکند. اگر برای اولین بار فرزندان را به مهد یا پیش دبستانی می فرستید حتما زمینه ای بسیار شاد کننده را از چند روز قبل فراهم آورید و مدرسه را محیطی بسیار خوب، آموزنده و پر از دوستان خوب جلوه دهید، مبادا در موقع عصبیت و ناراحتی بگوید کی می شود به مدرسه بروی راحت شوم.

زمانی که فرزند شما به مدرسه می رود مهم ترین عامل آرامش دهنده یک مربی خوب و دوست داشتنی است که اگر مربی صبور، دوست داشتنی، دلسوز و جذاب باشد، هرگز فرزندان مشکل نخواهد داشت. زیرا تجربه نشان داده که حتی کودکان بسیار سخت و مضطرب با وجود مربیان خوب و با تجربه توانسته اند جذب مدرسه گردند و حتی علاقمند شوند، ولی بدانید اگر کودک در مدرسه گریه میکند هرگز با کلماتی مانند مادرت می آید، برمی گردد، و غیره او را نام نکنید، بگذارید راحت گریه کند و فقط او را توجیه کنید که این محیط برای او همیشگی است و باید در اینجا بماند و بچه های زیادی اینجا هستند و هرگز به او دروغ نگوید و مربی سعی کند با چهره ساده، رنگ شاد، تبسم جذابیت زمینه عشق و محبت به مدرسه را در کودک فراهم نماید. در مجموع چنین می شود گفت که مدرسه را باید برای کودک محیط جذاب، آرام و دلپذیر نمود. 

گریه کودکان برای مدرسه

بعضی از دانش آموزان از مدرسه گریزانند علت آن چیست و چه کار باید انجام داد؟ 

باید بدانید که بعضی از دلایل گریزان بودن دانش آموزان از مدرسه به خاطر فشارهای بیش از حد محیط آموزشی است که یک کودک نمی تواند تحمل کند و یا اینکه آموزش در سطحی قرار دارد که برای او قابل تحمل نیست و یا اینکه محیط خانه آنقدر بی ثبات و غیرعادی بوده که کودک نمی تواند نظم را تجربه کند و از قانون و نظم و کار کردن وحشت دارد، زیرا در خانواده ای بوده که دائم درگیری، بینظمی، بی مسئولیتی حاکم بوده است و یا در مواردی کودک هیچ علاقه ای به درس و مدرسه ندارد و خواهان تغییر نمی باشد و یا شاید فرصت خوبی است که کودک می خواهد از پدر و مادر خود انتقام بگیرد تا بتواند به خواسته هایش که از راه های منطقی ارضا نشده، را به دست آورده و در بعضی موارد توقعات بیش از اندازه پدر و مادر، قدرت تحمل را از کودک می گیرد و هیچ راهی بهتر از مدرسه گریزی نمی بیند که خودش را راحت کند و هرگونه اذیت را بر مدرسه رفتن ترجیح می دهد و در موردی هم چون از کودکی در خانواده از نظر رفاه و خوراک در حد بسیار مطلوب بوده است و وقتی به مدرسه می آید از آن چیزها خبری نیست، احساس بدی به او دست می دهد، باز موردی دیگر وجود دارد که بعضی از بچه ها را خانواده آنقدر به خودشان وابسته می کنند یعن هرگز تعامل با اجتماع بودن، برخورد با دیگران، بازی با دیگران را از او می گیرند که به اصطلاح خودشان خوب تربیت شود، این کودک قدرت سازگاری با هیچ کس را ندارد وقتی پا به مدرسه می گذارد، چون به مادر وابسته است دائم احساس ناراحتی می کند می خواهد از مدرسه بگریزد.

در بعضی موارد وجود ترس در کودک است که در خانه به او داده شده و ترس نیز باعث می شود که هر چه زودتر بتواند خودش را به خانه برساند و در بعضی موارد می بینید حتی کودک خودش را به بیماری می زند که بتواند مدرسه را ترک کند و در بعضی مواقع خجالتی بودن کودک باعث میشود که او از مدرسه و دوستان خسته شود و مدرسه را ترک کند. باید بدانید برای حل این مشکل در مرحله اول هیچ فشاری را به کودک نیاورید که با ترس و زور در کلاس بماند و درب مدرسه را ببندید و مادر از او جدا شود به خیال اینکه عادت کند، بلکه باید آرام آرام از او جدا شوید، حتی زنگ های تفریح به او سر بزنید و در کنار او باشید.

علت اساسی را بررسی کنید شاید معلم با یک نگاه و یک خنده و یک رفتار مطلوب بتواند او را جذب کند. در این موارد سعی شود اگر کوچکترین نقطه مثبتی از کودک دیده شده مورد تشویق و تحصین قرار گیرد، هر موقع کودک وسط زنگ از مدرسه برگشت، نگذارید به راحتی در خانه بماند او را به مدرسه برگردانید و علت را جویا شوید که بداند هر موقع مدرسه را ترک کند، باید برگردد. سعی کنید دوستان خوبی برای او پیدا کنید و از آنها بخواهید با او بازی کنند و او را جذب کنند. بعضی مواقع مواد خوراکی در کیف او بگذارید و به او بگویید به دوستانش هم بدهد تا کم کم بتواند با آنها تعامل پیدا کند، خودتان با مدرسه تعامل داشته باشید. حتما با معلم و مدیر و سایر کارکنان رفیق شوید و در دفتر باشید تا کودک شما فکر کند که شما با مسئولین دوست هستید تا او اعتماد به نفس پیدا کنند. کشمکش های درونی و تضاد و بحث را در خانواده کم کنید که کودک در مدرسه نگران حال شما نباشد. هیچ وقت در منزل نگویید خسته شده ام، می خواهم بروم که کودک فکر بکند شما می خواهید بروید و او نگران اوضاع باشد و از مدرسه فرار کند. باید تمام فعالیت کودک در مدرسه برای شما ارزش داشته باشد.

نمی دانیم به حرف چه کسی گوش دهیم بعضی ها میگویند مدارس دولتی، بعضی ها میگویند مدارس غیرانتفاعی خوب است، چه کار باید انجام دهیم؟ 

اولین تصمیم گیرنده خود شما هستید و نظر فرزندتان هم مهم است ولی قبل از هر چیز باید ضرورت هر امری برای شما مسجل شود که آیا این کار منطقی می باشد؟ و از همه مهم تر آینده این کاری که می خواهید انجام دهید چگونه است؟ و بعدا اگر به یقین نرسیده اید و هنوز هم برای شما مبرهن نشده است، با یک کارشناس قوی باید مشورت کنید. اگر بخواهید از هر فردی سؤال کنید، مسلما هر کس با توجه به ذهنیت و تجربیات خودش، شما را راهنمایی خواهد کرد و تجربه ای که به دلیل آزمایشی روی دانش آموزان در تمام مدارس انجام شده است، کسی به راحتی نمی تواند از عهده قضاوت برآید، زیرا این فرزند شماست که دارای چه توانایی و استعداد و چه علاقه و انگیزه ای است. یعنی اینکه خودش مهم است. اگر فرزند شما علاقه و انگیزه نداشته باشد و درس نخواهد بخواند، شما با بهترین مدرسه و بهترین معلم هم شاید موفق نشوید و اگر بخواهد در هر شرایطی درس بخواند، می تواند در هر مدرسه ای درس بخواند و موفق شود، البته آموزشگاه و معلم خوب هم مهم است ولی به مهمي خود فرزند شما نیست.

شما بینید بچه های درس خوان، در روستاهایی که یک معلم چندین پایه ی درسی را عهده دار است، دانش آموزان آنجا چه درخشندگی خاصی دارند و در کشور ما مدارس خاص و ویژه، عمر زیادی را ندارند که به راحتی بشود قضاوت کرد ولی آنچه مسلم است پرفسورهای تاریخ و بهترین دکترها و فیلسوفان امروزی، دانش آموزان مدارس دیروز هستند که در مدارس معمولی و عادی درس خوانده اند.

در شرایطی می بینید فرزند شما باید در مدارس ویژه به دلیل خلوتی، نزدیک بودن و شرایطی که خودتان شاید در ذهنتان باشد، درس بخواند بهتر است، این بلااشکال است، البته باز هم یادآوری می کنیم هر تصمیمی که انسان بخواهد برای سرنوشت و آینده فرزندش بگیرد باید با بررسی و تفحص و تحقیق باشد. باید خیلی مواظب بود بعضی از مدارس یا مؤسسات فقط نام ویژه دارند ولی نیرو همان نیرویی است که در مدارس عادی بوده اند و در بعضی مواقع به دلیل اینکه مدارس ویژه هستند، سعی می شود آنقدر برنامه ها را گسترده نمایند که دانش آموزان تاب و تحمل خود را از دست می دهند. از ساعت ۷ صبح تا ۷ بعد از ظهر، درسهای تخصصی، پشت سر هم قرار میگیرد و این نوع درس خواندن هم هنوز نتیجه ای نداده است. هر برنامه ای باید طبق اصول روانشناسی و علوم تربیتی باشد و اگر مدارس برنامه ویژه ای را پیرامون رشد و شکوفایی استعداد و بروز خلاقیت، کسب شخصیت ها، برنامه متنوع فکری و ذهنی و..... داشته باشند، خیلی مفید است.

نویسنده: پریسا سعیدی
 

  • ۵ اسفند ۱۳۹۷
مطالب مشابه
۰ دیدگاه
دیدگاه ها
×