فیلم Love 2015 | نقد فیلم Love | فیلم عشق

Love

فیلم Love

10/ 5.99996 28011 کاربر
2015 درام,عاشقانه مدت زمان :

داستان فیلم Love / عشق

نامزد یک جایزه از جشنواره کن 2015 ـ «عشق»، تازه‌ترین فیلم گاسپار نوئه در آمریکا روی پرده رفته و نشریات مختلف برای مصاحبه با نوئه به سمتش سرازیر شدند، انگار نه انگار که تا همین 10 سال پیش، همین اهالی دنیای رسانه ترجیح می‌دادند چشم خود را بر فیلم‌های جنون‌آمیز او ببندند و او را «پسر بد سینمای فرانسه» خطاب کنند و یا در بهترین حالت «برآشوبنده» و «تحریک‌کننده» لقبش دهند. دنیا در این 10 سال آنقدر تغییر کرده و آنقدر فیلم‌های عجیب و غریب ساخته شده و آنقدر در نمایش خشونت و سکس افراط شده که «بازگشت‌ناپذیر» حالا فیلمی است رام. «عشق» فیلمی شوخ و اندوهناک و شیرین و احساسی درباره عشق و سکس، درباره آشنایی‌ها و جدایی‌ها، درباره حسادت‌ها و محبت‌ها، درباره شک‌ها و اعتمادها و درباره تمامی جزئیاتی که عشق را می‌سازد و آن را ادامه می‌دهد و به بن‌بست می‌رساند. اینجا دیگر دوربین نوئه به‌شکلی سرسام‌آور در سیلان و حرکت نیست، چون لازم به این کار نیست، دوربین نوئه این بار در سکون و حرکات نرم شخصیت‌هایش را در مرکز قاب قرار می‌دهد و یا در لحظات نزدیکی، کمپوزیسیون‌های دیدنی از صمیمیت تن بازیگرانش طراحی می‌کند. این بار به جای تدوین دیوانه‌وار با کات‌های چند ثانیه‌ای به سیاهی در میان گفت‌وگوها و لحظات عادی روبرو هستیم که مدام به ما یادآوری می‌کند آن چه بر پرده می‌بینی واقعیت نیست، خیال است و جادوست و واقعا «عشق» جادوی آرامش‌بخش و تلخ نوئه است و یکی از بهترین کارهایش. (قسمتی از نقدی که در روزنامه شرق منتشر شده)

جدول اطلاعات

سال تولید2015
کارگردانGaspar Noé
تهیه کنندهEdouard Weil
نویسندهGaspar Noé
بودجه$3,000,000
تاریخ انتشار2015-11-26
کشور تولید کنندهفرانسه , بلژیک
نوع صداDolby Digital
زبان فیلمانگلیسی , فرانسوی
تصویررنگی

تیزر فیلم Love / عشق

نقد فیلم عشق / Love


بازاریانی و شایعه پراکنی را فراموش کنید، صحبت از یک فیلم واقعیست. فیلمنامه و همین طور بازی ها( و البته صدا گذاری) طنز آمیزند.  سکس سه بعدی به خوبی به بازار عرضه می شود؛ و بله، در یکسری صحنه های خاص مردم از جای خود برمی خیزند و محل را ترک می کنند؛ با این وجود، این فیلم سعی ندارد خود را فراتر از گردشی غم انگیز، در مسیری پر پیچ و خم به سمت چوبه ی دار نشان دهد، و به خوبی از پس این کار بر می آید.

در فیلم هیچ مکالمه ی روشنفکرانه ای وجود ندارد، اما در عوض، همان جملات عامیانه ای را که به معشوقتان می گویید؛ با لطفی خاص بیان می کند. دوباره و دوباره و دوباره. شما بدن های آن ها را می شناسید، می دانید چه گونه خوشحال و راضیشان کنید؛ و بالاتر از همه، می دانید چطور آنها را بیازارید. غم؛ در این مورد سادگی و شفافیتی وجود دارد، که بیننده را هیپنوتیزم می کند.

صدای موسیقی که کلوب را به لرزه در می آورد می شنوید؛ با این حال، عشاق در نور کم فضای بیرون و به طور بدیهی، در حال آمیزش هستند. این یک تصویر خوب از آنچه که فیلم به طرزی شگفت آور، و به بهترین شکل به آن می رسد است: محبت؛ و با استفاده از فیلمبرداری و ویرایش هنرمندانه، برای آن مبارزه می کند.

آما این چه گونه نقدی خواهد بود اگر درباره ی رابطه جنسی سه بعدی در آن صحبت نشود؟ عشق و سینما جدایی ناپذیرند؛ این داستان های عشقی هستند که باعث می شوند دو ساعت تمام، روی صندلی خود بنشینید و از جای خود تکان نخورید.

آمیزش بکر بخشی از عشق است؛ با این حال، عادت داشتند که در فیلم ها بعد از یک بوسه، صحنه ای بریده شده از عشق بازی پرندگان را پخش کنند؛ بعد نوبت به پنجره های بخارگرفته رسید، و سپس نوبت به علائم، تشابهات، استعارات و قیاس ها می شود، اما نوئه از تمامی اینها امتناع می ورزد، که فیلم را ناهنجارتر و در نتیجه، شهوت انگیزتر می سازد.

دلیل من برای نوشتن این نقد، تشویق مخاطبین آن به تماشای این فیلم با بصیرت و نگاهی فراتر از آنچه که صرفا به تصویر کشیده می شود، است؛ زیرا، مسائل مربوط به بازاریابی فیلم("سرانجام یک داستان عاشقانه برای ۱۶+) و سنجش متعجب کننده ی آن(اخطار مسخره ای که در اول تیتراژ فیلم می آید)، تمام آنچه که فیلم به آن دست یافته را ناچیز شمرده اند.

نکاتی در رابطه با فیلم


گاسپر نوئه می گوید که او بازیگران را در صحنه هایی که رابطه ی جنسی داشتند به هیچ شکلی هدایت  نمی کرد؛ او می گوید که تنها آنها را با احترام در موقعیت خود جلوی دوربین قرار می داد و سپس می گفت: خب، خوب به نظر می رسد، بیایید صحنه را شروع کنیم. او در ادامه گفت: کافیست بازیگران را در جای درست قرار دهید؛ آنها خود می دانند چه کار کنند. گاسپر نوئه می خواست فیلم عشق(۲۰۱۵) را قبل از فیلم بازگشت ناپذیر(۲۰۰۲) بسازد و پروژه ی آن را بر پایه ی بازی مونیکا بلوچی و وینسنت کسل بنا نهد؛ آن هم به عنوان پروژه ای با صحنه های جنسی بی سابقه در جلوی دوربین. در واقع آنها با بازی در این فیلم موافقت کردند و نوئه هم شروع به نوشتن فیلمنامه ی آن کرد، اما سرانجام هنگامی که آنها فیلمنامه را خواندند، نسبت به سهیم کردن زندگی جنسیشان با جهان، مخصوصا به صورت سه نفری، با یک ترنس، احساس ناراحتی کردند، پس پروژه منتفی شد و نوئه به جای آن، بازگشت ناپذیر(۲۰۰۲) را ساخت.

با اینکه در فیلم هر دو بازیگر اصلی به وفور به صورت کاملا برهنه، از جلو نمایان شدند، ولی هیچگاه در آن رابطه ی جنسی واقعی به نمایش گذاشته نشد. چند سال بعد نوئه همان پروژه را احیا کرد و آن را به شکل فعلی خود بوجود آورد. در کنفرانس مطبوعاتی فیلم، در جشنواره ی کن، گاسپر نوئه اظهار داشت که فیلمنامه تنها هفت صفحه بوده است.

 

سوتی های فیلم


  • مورفی برای عکاسی از الکترا از یک دوربین لوریوی سه بعدی استفاده می کند.
  • او در جایی برای گرفتن عکس از الکترا، دوربین را روی آخرین فیلم آن قرار می دهد؛ این به معنیست که عکس های حاصل برای ساخت یک تصویر استرواسکوپیک واحد، به درستی تراز نمی شوند. او همچنین از استفاده از فلش، آن هم در یک اتاق کم نور، غافل می شود.
     
  • ۳ بهمن ۱۳۹۶
۰ دیدگاه
دیدگاه ها
×