برای ازدواج تفاهم مهم تر است یا توافق؟

برای ازدواج تفاهم مهم تر است یا توافق؟

اگر تمام فکر وذکرتان ازدواج باشد، از توجه به خصوصیات اخلاقی کسی که می خواهید با او ازدواج کنید غافل می شوید و توجه نمی کنید که تمایل او به ازدواج با شما به چه دلیل است.

برای ازدواج تفاهم مهم تر است یا توافق؟

«تفاهم» بیشتر به مسائل شخصی، اخلاقی و خصوصیات ذاتی می پردازد، مانند: شخصیت، اخلاق، هوش، دیدگاه های یکسان، فلسفه زندگی، عشق، گذشت، وابستگی، فرهنگ، تحصیلات، نیازها و...
و «توافق» بیشتر به مسائل تعهدات می پردازد، مانند: توافق در مورد محل سکونت، مهریه، جهیزیه، تعداد فرزندان، شغل زن (کار کردن یا نکردن او)، آزادی های متقابل، پرداخت ماهیانه به همسر، مراسم عروسی، مالکیت اموال، تعیین دارایی ها، اجازه ادامه تحصیل همسر، زمان حاملگی و... تا زمانی که تعهدات ازدواج را جدی نگیریم نمی توانیم به ساختار زندگی زناشویی سالمی دست یابیم. تعهد اعتماد را امکان پذیر می سازد. اگر اعتماد نباشد و اگر بدانید طرف مقابل تان آدم متعهدی نیست، چگونه می توانید عمری را با او زندگی کنید؟ چگونه می توانید افکار و احساسات عمیق خود را با او در میان بگذارید؟ مسلما اگر این احساسات را بیان نکنید نمی توانید زندگی مستحکمی داشته باشید. یک عدم تعهد به ظاهر ساده، می تواند زندگی را متلاشی کند.

ازدواج مناسب

چگونه می توان طرف مقابل را شناخت؟

اگر تمام فکر وذکرتان ازدواج باشد، از توجه به خصوصیات اخلاقی کسی که می خواهید با او ازدواج کنید غافل می شوید و توجه نمی کنید که تمایل او به ازدواج با شما به چه دلیل است. فراموش می کنید که باید دریابید چه احساسی نسبت به او دارید و از خود نمی پرسید: «در آخرین ملاقات چه احساسی نسبت به او داشتم؟ آیا نحوه رفتارش با دیگران مورد تأیید من است؟ آیا به عقاید و افکارم احترام می گذارد؟ آیا هرگاه ناراحتم، عکس العملش نسبت به من دلسوزانه است؟

طرفین ازدواج، دختر و پسر، حتما باید مدت زمان مناسبی را به رفت و آمد، دید و بازدید، صحبت و بحث اختصاص دهند. تصمیم عجولانه در ازدواج باعث می شود که زوجین تحت تأثیر رؤیا و خیال و بدون توجه به واقعیت ها، تصمیم بگیرند و بدین سبب رفتار بالغانه نداشته باشند. درحالی که آشنایی های بلند مدت زمینه هایی را آشکار می کند که اگر از آنها اطلاع نداشته باشیم بعد ممکن است در زندگی زناشویی مسئله ساز شوند.

هر چه دختر و پسر، در مورد مسائل و مشکلات زندگی و ویژگی های خودشان کمتر حرف بزنند، در مورد یکدیگر اطلاعات کمتری خواهند داشت. در این صورت، تصمیم گیری شان، به شدت زندگی مشترک را به خطر می اندازد. بیشتر افراد بیان می کنند «نمی دانم ماجرایی که با این همه مهر و عشق شروع شد چگونه کارش به این جا کشید. فکر میکردم وقتی با او ازدواج کنم و او به معنای واقعی عشق پی ببرد، همه چیز درست می شود.» این ساده اندیشی مطلق است که گمان کنیم به تنهایی قادر به تغییر دادن طرف مقابل هستیم. اگر در شخصیت یا رفتار کسی که با او قصد ازدواج دارید کیفیات نامطلوبی نظیر حسادت، بدخلقی، نداشتن احساس مسئولیت، بی صداقتی، سماجت و شک های بیمارگونه، مشاهده کردید، از خودتان بپرسید «آیا شایسته است که بقیه عمر خود را با این مسائل درگیر باشم؟» به طور خلاصه، در ازدواج نکاتی که مستلزم دقت و بررسی کامل اند عبارتند از: مسائل اخلاقی طرفین، قابل اتکا بودن طرفین برای یکدیگر؛ بری بودن زن و مرد از هرگونه اعتیاد، مسائل مالی و استقلال مالی مرد، اشتغال مرد، خدمت سربازی مرد، سطح تحصیلات زن و مرد، متانت، نوع پوشش، اشتغال زن در آینده، بیماریهای روانی و روحی و اختلالات شخصیت، زندگی کردن در خانه و نزد خانواده های زوجین، عفت و نجابت و شرایط مناسب خانواده ها.

اگرچه در ایران به لحاظ رعایت مسائل دینی و سنتی، زندگی مشترک پیش از ازدواج به هیچ وجه مطرح نیست، ولی زمان کوتاهی را هم که خانواده ها برای آشنایی فرزندان خود تعیین می کنند کاملا غیرمعقول و خارج از معیارهای آشنایی های ابتدایی در جهان است. حداقل زمان آشنایی قبل از ازدواج معمولا بین شش ماه تا یک سال تعیین شده است زیرا در شروع آشنایی، افراد معمولا با صورتکهایی اجتماع پسند ظاه میشوند و تشخیص شخصیت اصلی فرد و خصوصیات بارز اخلاق مشکل است. اما با گذشت زمان و با تداوم رفت و آمدها، این دو جوان آهسته آهسته به حسادت ها، حساسیت ها، خصلت ها، افکار بدبینانه و بددهنی ها در نزد یکدیگر اشراف پیدا می کنند. در نتیجه فرد قادر است میزان شناخت خود را از طرف مقابلش حداقل تا پنجاه درصد افزایش دهد. پس هر قدر دوره ملاقات ها و رفت و آمدها و تلفن ها طولانی تر باشد، امکان شناختن طرفین از یکدیگر بیشتر می شود.

در کشور ما به علت محدودیت زندگی مشترک پیش از ازدواج و عدم سازگاری آن با عقاید و معنویات، افزایش دوره شناسایی و نامزدی حداقل این امتیاز را دارد که در صورت بروز مشکلات شدید و جبران ناپذیر، فرصت برای مخالفت («نه» گفتن) وجود خواهد داشت. پس نباید از «نه» گفتن پس از مدت مقرر هراس داشته باشید. به جای توجه به گفته های اطرافیان، بهتر است از جنبه های فرسوده فرهنگی بیرون بیایید و به آمار بالای طلاق در کشور توجه کنید.

توصیه ما در ایران این است که از تنها راه موجود، یعنی شناسایی دقیق و همه جانبه همسر، به عنوان کسی که قرار است سال ها در کنار هم زندگی کنید، از دوره آشنایی و نامزدی، به خوبی بهره بگیرید (برای اینکه شما در خانواده تان هیچ هفته ای نیست که با برادر با خواهرتان درگیری و کشمکش نداشته باشید). پس دقت کنید؛ چرا که قرار است شخصی غریب، از خانواده ای متفاوت، با رشد و تربیتی متفاوت، برای سالیان طولانی در کنار شما و با شما زندگی مشترک داشته باشد. ممکن است در این مدت، حتی پنجاه درصد از آرمان های شما در مورد همسرتان تحقق نیابد، در این مورد چاره ای جز شناسایی دقیق همسرتان به عنوان شریک آینده زندگی تان، ندارید. مگر به چه میزان می توان سنگ زیرین آسیاب بود تا این زندگی ادامه یابد؟

در این زمان محدود، در حین رفت و آمدها به خانواده طرف مقابل دقت کنید. در فرهنگ کشور ما پسران، عاشق مادران خود هستند و همیشه به دنبال زنی می گردند که حداکثر شباهت ها را، چه از نظر فکری و چه از نظر رفتاری، با مادرشان داشته باشد. این پسران به راحتی از مادران خود جدا نخواهند شد، پس زندگی مشترک در کنار خانواده همسرتان ممکن است شما را به سمت فاجعه درگیری با مادر شوهر یا مادر زن سوق دهد. پسر جوان و داماد جدید باید سیاست بسیار زیادی داشته باشد تا به درستی جایگاه عروس جوان و مادر قابل احترام و مسن خود را مشخص کند. او باید بتواند بین این دو رابطه بسیار دشوار (عروس و مادر شوهر، داماد و مادرزن) رابطه متعادلی برقرار کند.

شما سال ها در خانواده همسرتان زندگی خواهید کرد، با آنها به مسافرت خواهید رفت، رفت و آمدهای خانوادگی شما محدود به رفت و آمدهای برادران و خواهران، خاله ها و عمه های همسرتان است؛ پس لازم است زمان بیشتری را برای بررسی دقیق خانواده همسرتان صرف کنید.

آیا آشنایی قبل از ازدواج تأثیری در تداوم زندگی زناشویی دارد؟

در روان شناسی اعتقاد بر این است که در صورت تداوم دوستی های منطقی بدون سوءنیت و سوءنظر خاص، تداوم این نوع دوستی تأثیر مثبتی در تصمیم گیری جوانان دارد. میانگین شش ماه تا یک سال را که برای آشنایی قبل از ازدواج در نظر گرفته اند، می توان در محدوده این دوستی گنجاند. البته مجددا تصریح می شود که دوستی های خیابانی، احساسی و وابستگی های عاطفی غیر معقول، شامل این مدت زمان نمی شود و نیاز به پختگی شخصیت دختران و پسران در این روابط دارد که دور از هرگونه هيجان غیرمنطقی، از این فاصله زمانی مانند دوران نامزدی و آشناییهای سنتی برای بررسی معقولانه شخصیت های یکدیگر استفاده کرده و بدین سان نکات ضعفی را شناسایی کنند که احتمالا می تواند در آینده زندگی زناشویی شان را تخریب کند.

دوره نامزدی اگر به مدت حداقل شش ماه تا یک سال به طور منطقی بین زوجین قبل از ازدواج وجود داشته باشد، باعث می شود دختر و پسر به شناخت بیشتری از یکدیگر دست پیدا کنند؛ ولی همچنان اعتقاد بر این است که این شناخت کامل نیست و در این مدت کوتاه نهایتا می توان نیمی از شخصیت طرف مقابل را شناخت. پیدا کردن شناخت کامل، ملزم به زندگی در زیر یک سقف است و بسیاری از ویژگی ها و مشخصات شخصی افراد در ادامه زندگی مشخص خواهد شد. بدین ترتیب هر چند احساس کنیم که این شناخت کافی است باید انتظار نکات تازه تری را از شخصیت طرف مقابل داشته باشیم. شاید شما خصوصیاتی را در فرد ببینید که والدینش هنوز پس از گذشت بیست یا بیست و چند سال متوجه نشده اند. گاهی نوعروسان گزارشی از این خصوصیات را کاملا پنهانی به والدین داماد می دهند. در واقع تا دو نفر زیر یک سقف زندگی نکنند، عیوب همدیگر را نخواهند شناخت.

دختر و پسری که ادعا می کنند چند ماهی است با هم آشنا شده اند و حالا تصمیم دارند تمام عمر را با هم زندگی کنند، صدای زنگ خطر را احساس می کنیم. آیا هیچ می دانند (تمام عمر) به چه معنایی است؟ یعنی روبه رو شدن با انواع و اقسام ناراحتی ها، پشت سر گذاشتن صدها بحران مالی، تحمل بیماری ها، هزاران بار همدیگر را دیدن، سالخوردگی، از دست دادن کنترل های فیزیکی و... آیا برای همه اینها آماده شده اند؟ پس آشنایی بلند مدت زمینه هایی را که بعدا در زندگی زناشویی مسئله ساز می شوند مشخص می کند.  پس چه زمانی برای ازدواج مناسب است؟

به چه مواردی در دوران آشنایی باید توجه کرد؟

به نظر می رسد که باید تعارف را کنار گذاشت و شناسایی فرد را در چند جنبه مدنظر قرار داد:
۱- شناسایی خانواده و فرهنگ طرف مقابل
۲- سؤال دقیق در مورد مدارک تحصیلی، شغلی و سپس زندگی قبلی و احتمال ازدواج های قبلی و علت جدایی و در صورت نیاز صحبت کردن با همسر قبلی طرف مقابل
۳- بررسی میزان دقیق در آمد و وضعیت مسکن. مستقل زندگی کردن یا زندگی با خانواده همسر در طبقات دیگر همان ساختمانی که آنها در آن زندگی می کنند می تواند روی میزان درگیری ها، مثلا بین مادر شوهر و عروس، مؤثر باشد.
همان طور که اشاره شد به خصوصیات شخصیتی فرد از جمله: حسادت، خساست، بدبینی، تعصب، نوع پوشش، کلام، رفتار، حوصله، متانت، عصبانیت و... باید دقت کرد.
در ضمن نکات منفی در دوران آشنایی که نباید انجام گیرد عبارت است از: عجولانه برای ازدواج تصمیم گرفتن، ازدواج در سن کم، اشتیاق بیش از حد که مبنای منطقی ندارد، انتخاب همسر برای راضی کردن دیگران، شناخت ناکافی از یکدیگر، انتظارات غیرواقع بینانه، مسائل رفتاری و شخصیتی حل نشده و...

ازدواج
  • ۲۴ خرداد ۱۳۹۷
مطالب مشابه
۰ دیدگاه
دیدگاه ها
×