اختلال بیش فعالی کودکان چیست؟ تعریف کودک بیش فعال

اختلال بیش فعالی کودکان چیست؟ تعریف کودک بیش فعال

اختلال بیش فعالی کودکان چیست؟ تعریف کودک بیش فعال

اختلال بیش فعالی کودکان چیست؟ تعریف کودک بیش فعال را در طومار بخوانید.

اختلال بیش فعالی کودکان چیست؟ تعریف کودک بیش فعال

اختلال بیش فعالی

اصطلاح اختلال بیش فعالی همراه با نقص توجه در کتاب راهنمای تشخیصی و انجمن روان پزشکی آمریکا (۱۹۹۴) به کار رفته است. این جدیدترین برداشت از تشخیص وضعیتی است که در سال ۱۹۰۲ برای اولین بار با عنوان فقدان توجه و پر تحرکی با منشا زیست شناختی از سوی جرج استیل پزشک انگلیسی مطرح شد و از طرف سازمان بهداشت جهانی (۱۹۹۰) مورد بحث و بررسی قرار گرفت و از سوی آن سازمان، این اختلال پرحرکتی نام گرفت.

اختلال نارسایی توجه (نقص توجه یا عدم تمرکز)/ بیش فعالی یکی از رایج ترین اختلال های روان شناختی کودکان است که در ۳۰ تا ۴۰ درصد مراجعه کنندگان به مراکز مشاوره کودک گزارش شده است. افزون بر این، این اختلال درصد قابل ملاحظه ای از مراجعه کنندگان به مراکز درمانی بزرگسالان را به خود اختصاص داده است.

محققان در خلال دهه گذشته متقاعد شده اند که اختلال کم توجهی یا بیش فعالی که قبلا تصور می شد یک نشانگان روانی مخصوص دوران کودکی است و با افزایش سن از بین می رود، بسیار اشتباه بوده، و در مراحل بعدی زندگی هم تداوم یافته و در بزرگسالی به عنوان یک اختلال روانی شایع می باشد. این اختلال در کودکی ممکن است «مرتبط» با «اختلال سلوک» و «اختلالات یادگیری» باشد و در بزرگسالان نیز ممکن است «مرتبط » با «اختلالات روانی همپیوند با اختلال سلوک» ، از قبیل:

اختلال شخصیت ضد اجتماعی، سوء مصرف مواد مخدر و الکل و احتمالا نشانگان بریکه (اختلال جسمی گردن) و نیز بقایای «مشکلات یادگیری» باشد. اختلال نقص توجه/ بیش فعالی، در مقوله اختلالات روانی که برای اولین بار در دوران کودکی و نوجوانی تشخیص داده می شوند، جای می گیرد. امروزه عقیده بر این است که اختلال با بی قراری، تحریک فیزیکی متناوب، عدم آرامش و بیش فعالی حرکتی عمومی همراه است. محققین و دانشمندان این حوزه، سعی در توصیف نشانه های بسیار زیادی کردند که در واقع هر کودکی طی دوران رشد خود دست کم تعداد کمی از آنها را نشان می دهد. با ارائه چنین تعریفی برای این اختلال، تمیز دادن آن از سایر اختلالات روانی کودکان دشوار گردید.

از بررسی های تاریخی درباره این اختلال چنین برمی آید که تا سال های اخیر تعاریف عملیاتی که برای اهداف بالینی و تحقیقاتی سودمند و معتبر باشند، اندک بودند. اما مقداری از اشتراكات نظير: بی توجهی زودرس، تکانش گری و بیش فعالی بارز بین تعاریف مختلف بالینی که برای این اختلال ارائه شده، در صورت بندی شمای تشخیص اخیر مفید و مؤثر بوده اند.

کودک بیش فعال

آمار مبتلایان به این بیماری

در ایالات متحده امریکا، نیمی از کودکانی که به روان پزشک مراجعه می کنند دچار اختلال کمبود توجه هستند. تحقیقات نشان می دهند که ۱ تا ۲۰ کودک شش تا ده سال و حدود ۳ درصد تمام کودکان زیر نوزده سال، برای درمان اختلال کمبود توجه، داروهایی مانند ریتالین یا سایلرت مصرف می کنند. به تازگی تعداد تجویز این داروها بسیار سرسام آور شده و این آمار مصرف، به شدت رو به افزایش است. در برخی از مدارس، ۱۰ درصد دانش آموزان ریتالین مصرف می کنند. در سطح جهانی تخمین میزان شیوع آن در بچه های دبستانی بین ۱ تا ۶ درصد متغیر است.  در گروه های بیش فعالی/ تکانشوری و نوع ترکیبی، نسبت پسران به دختران ۴ به 1 است و پسران بیشترین مشکلات رفتاری (برون ریزی) را نشان می دهند. در گروه غیر بیش فعالی - عمدتا فقدان توجه به تعداد پسران و دختران تقريبا برابر است.

دیدگاه ها

اختلال کمبود توجه، موضوعی بحث برانگیز است. بسیاری از محققان آن را اختلال طبی ویژه ای می دانند، در حالی که برخی آن را فقط بر چسبی برای پنهان کردن مشکلات دیگری مانند: شنوایی ضعیف، قوه بینایی کم و یا تغذیه ناکافی می دانند. تحقیقات جدید در مورد عوامل زیست شناختی و بنیادین اختلال کمبود توجه، آن را با چند عامل مرتبط دانسته اند.

در آزمایش ها و تحقیقات مکرر مشخص شد، کودکانی که دچار اختلال کمبود توجه بودند، در بیرونی ترین منطقه لب پیشانی راست عقده های پایه (در ناحیه ای از مغز) ، ساختارهای توجهی کوچک تری دارند. اول این که: این دو ناحیه در ایجاد تمرکز و جلوگیری از حواس پرتی نقش عمده ای دارند. دوم آن که: شواهد مهمی از تنظیم نادرست سوخت و ساز گلوکز در مغز و انتقال دهنده عصبی یعنی نورپی نفرین به دست آمده است. سرانجام، س. میل برگر ، ژوزف بیدرمن و همکارانشان در بیمارستان ماساچوست ارتباط تنگاتنگی میان این اختلال و کشیدن سیگار در دوران بارداری کشف کردند. تحقیقات نشان می دهند که اختلالات روانی دیگری که اغلب همراه با اختلال کمبود توجه پدید می آیند، تشخیص آن را مشکل می کنند. این اختلالات شامل: ناتوانی در ایجاد ارتباط نزدیک، اضطراب و آسیب فشار روانی می شوند. افرادی که اختلال کمبود توجه دارند، اغلب نا آرام اند و توجه متمرکز ندارند. کودکی که دچار این اختلال است، باید نشانه های اصلی آن را به میزان زیاد و به مدت طولانی از خود نشان دهد. توانایی در تمرکز توجه و ممانعت از حرکات نامتناسب، به این معنا نیست که کودکان دچار اختلال کمبود توجه، نمی توانند به چیزی توجه کنند، بلکه آن ها به همه چیز توجه می کنند. آنان دائما توجه خود را از یک علامت به علامت نامربوط دیگری معطوف می کنند که به دلیل پایین بودن سطح نوراپی نفرین در سیستم بدنی آنها می باشد.

ریتالین، یک داروی محرک عصبی مرکزی است . متأسفانه حوزه درمان، در خصوص بیماران اختلال نقص توجه/ بیش فعالی بیش تر متکی به این دارو می باشند و به علت های دیگر، مانند تغذیه، که می تواند تاثیرگذار باشد، توجه نمی کنند که از جذب مجدد دوپامین و نوراپی نفرین جلوگیری می کند. متأسفانه مداوای اختلال کمبود توجه، اغلب با آمفتامین ها انجام می شود. 
نویسنده: پریسا سعیدی

  • ۸ بهمن ۱۳۹۷
مطالب مشابه
۰ دیدگاه
دیدگاه ها
×