یک «واو» کم (نگاهی به شیوه عکاسی نادر داوودی)

یک «واو» کم

شرف الشمس

یک «واو» کم

«گردآوریِ عکسها، یکجا جمع کردنِ آنها و کنارِ هم نشاندنشان، گردآوردنِ جهان است. هر عکس، دنیایی است و هر دنیایی کنارِ دنیایی دیگر می نشیند؛ به نیّت یکی شدن دنیاها» سوزان سانتاگ

یک «واو» کم

سوزان سانتاگ در کتاب  «درباره ی عکاسی » بر این باور است که هر عکاس، نسبتِ خاصی با دنیا برقرار می کند. از آ نجا که او ایستاده، از آ نجا که او می بیند، دنیا همین عکسی است که پیش روی ما هم هست. در دستور زبان تصویری و صرف و نحو آن، عکس در نمای مدیوم شات معرف رابطه ای انسانی است. عکسهای نادر داووووودی اغلب و اکثراً در نمای مدیوم شات ثبت شده و به حافظه ی دوربین و خاطره ی ما رسوخ کرده اند. او چونان یک غریبه در معنای جامعه شناختی آن، با جهان انسانی مواجه می شود و جهان را از چشم یک غریبه می نگرد. غریبه در مرز درون و برون است؛ نه آ نقدر نزدیک است که جهان پیرامون برایش بداهت داشته باشد، نه آنقدر دور است که پیرامون و محیط اجتماعی برایش ناچیز و غیرچشمگیر جلوه کند. عکاس نه دور است و نه نزدیک و از همین حیث، جهانی که به مخاطب تصویر نشان می دهد، بداعت دارد و بداهت ندارد. جهان عکس برای ما آشنا است، اما همواره نقطه و لحظه ای از عکس چشم ما را به خود خیره می کند. ذهن هنری و اجتماعی عکاس به لحاظ موضوعی معطوف به جهان اجتماعی است؛ چه با حضور سنگین انسان، چه بدون حضور فهم پذیرش.

نادر داوودی

در عکسهای نادر داوووودی آنجا که انسان نیست، ابژه ای متعلق به انسان حضوری قطعی و کلان دارد. از همین حیث است که می توان مفهوم خانه و کاشانه را در مجموعه ی عکسهای او به مفهوم انسان الصاق کرد و پیوند زد. در جهان بصری عکاس، خانه ها لخت و عورند؛ عاری از انسانند.

نادر داوودی

آدمیان نیز منفرد و عاری از کاشانه؛ گویی در فضایی بیرون پرت شده اند. از این منظر می توان گفت عکسها ناظر به فضای بیرونی در شکل پویشهای جمعی یا انزوای شخصی سوژه های عکس است. افراد نیز از کلیت خود ساقط شده اند. نصفه نیمه اند. تن دارند و سر ندارند یا یک پیکره ی شکسته اند. چهره ها نیز به وضوح و کامل نمودار نیست. گویی از روان و روح تهی شده اند؛ مانند خانه هایی خالی از سکنه. آنها رو به دوربین ندارند. گویی به نگاه خیره ی ما پشت کرده اند.

نادر داوودی

مضمون دیگر جهان تصاویر نادر داووودی حرکت و سکون است. می دانیم تصویر عکاسانه محصول انجماد حرکت و انقطاع زمان است. از این دریچه می توان گفت روایت عکسها، فضایی بین دو قطب ثبوت و تحرک را نشانه گرفته اند. آدمی با حرکت، دینامیسم اجتماعی دارد و در سکون و ایستِ حرکتی و عبوریِ خود، به هستی خود چهارچشمی زُل می زند. نمایشگاه  «واو » دعوتی است به نظاره ی محیط اجتماعی پیرامون. چه یک واو کمتر، چه یک واو بیشتر، چیزی از طنازی و نگاه عکاسانه و هوشمندانه ی نادر داوودی کم نمی شود. او حوالی فرهنگ پرسه می زند و به عوالم انسانی سفر می کند. 

نادر داوودی
  • ۲۴ فروردین ۱۳۹۷
مطالب مشابه

    کانال تلگرامی طومار

    ۰ دیدگاه
    دیدگاه ها
    دعا و طلسم
    هاروس
    ×